π. Ανδρέας Κονάνος : Ένα κείμενο του που συζητήθηκε πολύ!!
ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

π. Ανδρέας Κονάνος : Ένα κείμενο του που συζητήθηκε πολύ!!

Για άλλη μια φορά ένα κείμενο που έγραψε ο π. Ανδρέας Κονάνος έγινε αντικείμενο σκληρής «θεολογικής» κριτικής από κάποιους που διαφωνούν με την ποιμαντική προσέγγιση που ο π. Ανδρέας έχει σε πολλά σύγχρονα θέματα.

Ακολουθεί το κείμενο

ΧΩΡΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΑΜΑΡΤΩΛΟΙ ΣΤΗ ΦΑΤΝΗ ΣΟΥ, ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ;…

– Δεν επιτρέπεται να κοινωνήσεις φέτος τα Χριστούγεννα, Γιάννη μου. Τον λόγο, τον ξέρεις: έχεις σχέσεις με την Ελένη ενώ δεν είστε παντρεμένοι. Μπορεί να σε πονάει η στάση μου, μα αυτή είναι η ποιμαντική θεραπευτική που πρέπει να ακολουθήσουμε. Για το καλό σου. Δεν είναι ό, τι να ‘ναι ο Χριστός, δεν κάνει να βεβηλώνουμε το Μυστήριο, με μια ασεβή προσέγγιση.

– Μάλιστα, πάτερ μου. Και πέρυσι το ίδιο μου είπες όμως. Και πάλι δεν κοινώνησα. Ούτε το Πάσχα με άφησες. Ούτε το Δεκαπενταύγουστο. Για τον ίδιο πάλι λόγο. Τον ένα λόγο. Δεν θυμάμαι όμως να πρόσεξες τις τόσες φορές που βοηθάω φτωχούς στην ανάγκη τους, ή την άλλη φορά που βρήκα δουλειά σε μια φίλη μου, ή που αγαπώ πολύ την Παναγία και κάθε μέρα κάνω την Παράκλησή της. Και το ότι δεν κουτσομπολεύω τη ζωή των άλλων και δεν κατακρίνω, ενώ με αδικούν συχνά στη δουλειά. Δηλαδή, θέλω να πω, εκεί που δίνει μεγάλη έμφαση ο Χριστός, προσπαθώ να κάνω το καλύτερο που μπορώ. Τόσο μπορώ, τόσο κάνω. Εσύ, όμως, πάτερ μου, εστιάζεις μόνο σε ένα σημείο της ζωής μου, μόνο εκεί, σταθερά εκεί, στο κομμάτι μου αυτό, το ερωτικό.

Δεν σε θυμάμαι, όμως, καλέ μου πατέρα, να μου έδωσες μια θεραπευτική ποιμαντική για τις φορές που πληγώθηκα στη ζωή, ή να νοιάστηκες ουσιαστικά για τη μοναξιά μου, ή για τις φορές που έφαγα πόρτα από όσες κοπέλες πλησίασα για κάτι πιο σοβαρό, κι ένιωσα άχρηστος, ανίκανος, άσχημος κι ανεπιθύμητος. Δεν σε θυμάμαι, πατέρα μου, να επούλωσες τις ψυχικές πληγές που ως τώρα με τόση εμπιστοσύνη σου έδειξα, ούτε θυμάμαι να μου βάζεις αυτό που λέει κάπου ο Χριστός, το λάδι του καλού Σαμαρείτη. Δεν στάθηκες δίπλα μου όταν κόπηκα στο δίπλωμα οδήγησης, κι όταν η μάνα μου έπιασε τον πατέρα μου με άλλη, είπες απλά ότι ¨ο κόσμος μας γέμισε αμαρτίες ζώντας μακριά απ’ το Χριστό¨.

Είναι συχνά τα επιτίμιά σου για τα σεξουαλικά μου θέματα, πατέρα μου, μα δεν είσαι δίπλα μου στο κλάμα μου, τις ατέλειωτες νύχτες της κατάθλιψης, που μόνο τα χάπια, το ποτό και τα τσιγάρα με παρηγορούν και με κοιμίζουνε λιγάκι τις πρωινές ώρες. Για όλα αυτά τα βάσανά μου, εισπράττω τη σιωπή σου, και μια ηχηρή απουσία θεραπευτικής – όπως λες- προσέγγισης, πέρα από γενικόλογα και στείρα ευχολόγια.
Και τώρα, πάλι το ίδιο κάνεις: Προσπερνάς ένα σωρό σημεία της ζωής μου, δεν δίνεις καμία σημασία για όσα προσπαθώ φιλότιμα να κάνω, και μου απαγορεύεις να πάρω μέσα μου το Χριστό, μόνο για ένα και μόνο λόγο!!

Ενώ σου λέω από πέρυσι ότι το θέλω πολύ να κοινωνήσω! Και ζητάς, προκειμένου να μεταλάβω, να ξεκόψω από όλα, να γίνω ένας άλλος άνθρωπος, και να μην είμαι τελικά ο εαυτός μου. Ζητάς να γίνω καλός, άγιος, εγκρατής, όσιος, με έναν τρόπο όμως που δεν αντέχω ακόμα εγώ, και ούτε μου βγαίνει.
Και χρησιμοποιείς το Χριστό, που είναι ο θεραπευτής, ο Γιατρός, το Φάρμακο, το έλεος και η αγάπη, για να με τιμωρήσεις, δήθεν…ποιμαντικά.

– Κοίτα, Γιάννη μου, περιμένει πολύς κόσμος απέξω, δεν έχω χρόνο για πολλές συζητήσεις τώρα. Καταλαβαίνω την αντίδρασή σου και τον πιθανό θυμό σου. Πάντως, δεν είναι έτσι τα πράγματα, δεν τα έχεις καταλάβει σωστά όλα αυτά. Κρύβεται μια βαθιά θεολογία πίσω από όλα αυτά που εσύ παρεξηγείς. Θα τα πούμε μια άλλη φορά, όμως, παιδί μου.

– Δεν ξέρω αν θα υπάρξει άλλη φορά, πάτερ μου. Θα το σκεφτώ πολύ να ξανάρθω. Διότι πολλές φορές τα τελευταία χρόνια, στο έχω ξαναπεί, έρχομαι κοντά σου χάλια, και φεύγω ακόμα πιο χάλια. Καλά Χριστούγεννα, πάτερ μου. Μια τελευταία απορία μόνο να σου πω – που κρύβει όντως και λίγη περίεργεια- , πατέρα μου: Εσένα, άραγε, ποιος σε ποιμαίνει;.. Πού γαλουχήθηκες ώστε να με πονάς έτσι. Συγγνώμη για το θάρρος ή θράσος μου – πες το όπως θες- μα ήθελα από καιρό να στα πω όλα αυτά….

Άντε, καλά Χριστούγεννα, σε σένα και όλους τους ¨αγίους¨ της παρέας σου, πάτερ μου. Εγώ τελικά, όπως αποδείχτηκε απ’ την αξιολόγησή σου, ανήκω στους άλλους. Τους αλήτες. Που μένουν τελικά ακοινώνητοι από σένα, πατέρα μου, μα σίγουρα μπορούν κι αυτοί να βρουν μια ακρούλα μέσα στη φάτνη του Χριστού, που ήρθε γι’ αυτό ακριβώς το περιθώριο, κι ακολούθησε την ποιμαντική της ¨σταυρικής αγκαλιάς¨, κι όχι του χειρισμού, των εύκολων επιτιμίων και της ενοχικής τρομοκρατίας, που αφήνει στην απέξω την Ελενίτσα και το Γιάννη που αγκαλιάζονται με αγάπη, μα είναι ανύπαντροι ακόμα.

π. Ανδρέας Κονάνος-Από την σελίδα του στο fb

Εμείς θα σχολιάσουμε το παραπάνω κείμενο παραθέτοντας ένα άλλο κείμενο του ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΨΑΝΗ Καθηγούμενου Ιεράς Κοινοβιακής Μονής Όσιου Γρηγορίου Αγίου Όρους, και όποιος έπιασεν….έπιασεν.

Ο Γέρων Παΐσιος δεν έχει ανάγκη από τους δικούς μας επαίνους η την δική μας παρουσίαση. Με την Χριστομίμητο αγάπη του ανέπαυσε τον Θεόν και τους ανθρώπους και γι’ αυτό πολύς είναι ο έπαινος του στην Εκκλησία του Θεού.

Είχε το σπάνιο χάρισμα να αναπαύει ανθρώπους κάθε κατηγορίας, κάθε μορφώσεως και κάθε πνευματικής καταστάσεως. Ενθυμούμαι την περίπτωση ενός ψυχίατρου – ψυχαναλυτού πού πέρασε από την Μονή μας μετά την συνάντηση του με τον Γέροντα. Όχι μόνο είχε αναπαυθεί, αλλά και μου είπε ότι όσα του είπε ό Γέροντας, ήταν ή τελευταία λέξη της ψυχιατρικής. Είναι γνωστό ότι ό π. Παΐσιος δεν διάβαζε αλλά βιβλία εκτός από το Ευαγγέλιο και τον Αββά Ισαάκ τον Σύρο.

Για να αναπαύσει μία ψυχή δεν εφείδετο χρόνου και κόπου. Κάποτε είχα την απορία πώς μπόρεσε να θεραπεύσει ένα νέο με σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα. Από σεβασμό δεν τον ερωτούσα. Μετά από χρόνια απήντησε στην απορία μου ως εξής: «Όταν κάποιος έχει ένα πρόβλημα, πρέπει να τον ακούς με προσοχή και όση ώρα σου ομιλεί να μη δείξεις ότι κουράστηκες, γιατί τα έχασε όλα. Να, εγώ τον τάδε νέο μία ημέρα τον άκουγα ακίνητος επί εννέα ώρες. Γι’ αυτό έπαθαν τα έντερα μου». Δεν ήταν ή μόνη περίπτωση πού ή θυσιαστική αγάπη του π. Παϊσίου θαυματούργησε.

Άλλη φορά, όταν τον ερώτησα για κάποιο δύσκολο πρόβλημα πού ως Πνευματικός συναντούσα στην εξομολόγηση, μου είπε: «Άκουσε πάτερ, όταν κάποιος γίνει Πνευματικός, πρέπει να αποφασίσει να πάει στην κόλαση γι’ αυτούς πού εξομολογεί. Αλλιώς να μη γίνεται Πνευματικός. Άλλ’ εγώ σου λέγω ότι εκεί πού θα πάει στην κόλαση, θα την κάνη Παράδεισο γιατί θα έχει την αγάπη». Φοβερός λόγος, πού μόνο ένας θεοφόρος άνθρωπος θα μπορούσε να ειπεί. Είναι γνωστό ότι τα τελευταία τριάντα χρόνια ή Παναγία μας φρόντισε για την επάνδρωση του Αγίου Όρους. Ό π. Παΐσιος ανήκει στους Γέροντες εκείνους πού βοήθησαν πολλούς νέους να πάρουν την απόφαση να γίνουν μοναχοί. Και ακόμη βοήθησε πολλούς νέους μοναχούς να ριζώσουν στο Άγιο Όρος και να καρποφορήσουν. Τον νοιώθαμε συμπαραστάτη στον αγώνα μας για την διαποίμανση των νέων μοναχών μας, αλείπτη πολλών πού αγωνίζονταν κατά του διαβόλου, των παθών και του κόσμου.

Συχνά ό Γέροντας συμβούλευε να έχουμε πνευματική αρχοντιά και φιλότιμο. Αυτές οι αρετές διέκριναν και τον ίδιο, όπως γνωρίζουν όσοι τον είχαν συναναστροφή. Κάποτε πού τον επεσκέφθην στο παλαιό του κελί του Τιμίου Σταυρού, όταν μετά την συνομιλία μας τον χαιρέτησα, με συνόδευε για αρκετό διάστημα. Μόλις του είπα ότι πρέπει να μη κοπιάζει και να επιστρέψει στο κελί του, με χαιρέτησε και αναχώρησε. Αν δεν του έλεγα να επιστρέψει, θα με συνόδευε ως το Αντιπροσωπεία μας στις Καρυές.

Θα πρέπει ακόμη να ειπώ ότι το προορατικό χάρισμα φανέρωνε σπάνια και ποτέ για επίδειξη αλλά για ωφέλεια των ψυχών. Σε νέο αδελφό πού τον επισκέφθει και είχε λογισμό κατά του Ηγουμένου, ότι δεν του έκανε κοντό (κολόβιο), πριν ό αδελφός του ειπεί τον λογισμό του, ό Γέροντας του είπε: «Ευλογημένε, τι λογισμό έχεις ότι ό Γέροντας δεν σου κάνει κοντό;»
Παρηγορούσε τους νέους μοναχούς, όταν στεναχωριόντουσαν για κάποιες αδυναμίες τους, όπως την ζήλια, τις οποίες χαρακτήριζε ως παιδικά ελαττώματα. Φυσικά τους συμβούλευε ότι έπρεπε να ωριμάσουν και να τα ξεπεράσουν.

Τον π. Παΐσιο χαρακτήριζε και ή πασών των αρετών ανωτέρα, ή διάκρισης. Βοηθούσε την κάθε ψυχή να ανακάλυψη την κλίση της και την από Θεού κλίση της, για να εύρει την όντως ανάπαυση.

Ή αγάπη του αγκάλιαζε όλο τον κόσμο. Πολλούς ανθρώπους, και μάλιστα νέους, βοήθησε να ζήσουν την χριστιανική ζωή στον κόσμο και στην οικογενειακή ζωή.

Όταν συνομιλούσες με τον Γέροντα, είχες την αίσθηση ότι είσαι στην αγκαλιά του Θεού.

Θα πρέπει ακόμη να τονισθεί ότι ό π. Παΐσιος ήταν πολύ ευαίσθητος στα δογματικά ζητήματα.

Κάποτε μου έγραψε: «Τα δόγματα δεν μπαίνουν στην ΕΟΚ».

Ακολούθησε και στο σημείο αυτό την οδό όλων των Αγίων Πατέρων πού πίστευαν και ομολογούσαν ότι όχι μόνο ή αρετή αλλά και ή ορθοδοξία της πίστεως χρειάζεται για να σωθεί ό άνθρωπος.

Την αγία του ζωή επεσφράγισε με τον άγιο θάνατο του. Εδέχθη την οδυνηρή ασθένεια του ως δώρων Θεού και εχαίρετο με την σκέψη ότι και οι εν τω κοσμώ Χριστιανοί, πού κατατρύχονται από την ίδια ασθένεια, θα παρηγορούνται μαθαίνοντας ότι και οι μοναχοί πάσχουν από αυτήν. Είχε ξεπεράσει την φιλαυτία.

Δεν εστενοχωρείτο για την ιδική του ασθένεια, αλλά και επί κλίνης οδυνηρώς ευρισκόμενος εσκέπτετο τους πάσχοντας συνανθρώπους του. Ακόμη και τις τελευταίες ήμερες της ζωής του ενδιεφέρετο για τα προβλήματα των ανθρώπων. Σε ευσεβές ανδρόγυνο πού τον επεσκέφθη λίγες ήμερες προ της κοιμήσεως του και πού είχε θυγατέρες ανύπανδρες, είπε: «Σας δίδω εντολή να ενδιαφερθείτε για την αποκατάσταση των θυγατέρων σας». Με την ευχή του ή εντολή και επιθυμία του εξεπληρώθη.

Αιωνία σου ή μνήμη σεβαστέ Γέροντα. Σε ευχαριστούμε για όσα μας προσέφερες, μας παρηγόρησες, στήριξες, νουθέτησες με τους λόγους σου και με την βιωτή σου. Ευχου να ακολουθούμε και εμείς τα ίχνη σου, καθώς και συ ακολούθησες πιστά τα ίχνη του Σωτήρος Χριστου.

orthodoxia.online

Ακολουθήστε μας στο facebook